Über den Michel
Einige Gedichte von M. Eberhardt:
|
- Lebensfahrt -
Auf holprige, stoinige Strässla, bald wischt auf d' Seit, bald hott, durch Räng' on schmale Gässla dei Lebensweg oft got. Loss d' Räder ruhig kleppra, es isch gar oft koi Schad. Nor d' s Soile loss net läppra, des wickel fescht om d' Had. Kasch leicht an Stoaß vertraga, wann ois nor net vergisch: daß d' allweil für dein Waga d'r Fuhrma selber bisch. |
- Überall isch's anderscht - Überall isch anderscht trucka, überall isch anderscht naaß, überall git's andre Mucka, überall wachst anderscht Gras. Überall teant's anderscht lacha, überall isch a andra Trau'r, anderscht süaß dia süaße Sacha, saure Niearla anderscht saur. Überall git's andre Täfa, andre Leichta, andre Bräuch, andre Schüssla, andre Häfa, andre Mäga, andre Bäuch |
|
- Mei Kess'ltal - Do wo ganz kloi des Bächle fliaßt, vom hent'ra Wenk'l raus, von jeder Höah' a Dörfle grüaßt en d' schtilla Gegn'd naus. Wo wia a Trom dia Hölz'r schtond beim letschta Obadschtrahl, des isch mei liabes Hoematland, des isch mei Kesseltal. Wo d's groaße Leba schui ond leis gar schnell en d's weite got, wo allweil noch d'r alta Weis no d's alte Wesa schtot. Wo alles friedle lebt mit'nand ond g'müatle üb'ral, des isch mei liabes Hoematland, des isch mei Kesseltal |
- D'r Hoemat - D'r Hoemat gilt mei eascht'r Gruaß, weil's dear am easchta g'höart und weil i d'Hoemat haba muaß, so'scht hält mi nix an Weart. Es git koi gröaß'res Glück für mi, drom ruaf i's glückle naus: Mei Hoematländle du ond i, os lond anand net aus! |
|
|
- Der späte Bussard - Die Unrast beugte sich dem Spiel. Im Abend liegt der Rollenbühl. Schon streift das Zwielicht allgemach den Erlengrund am Bauernbach. Da gleitet noch im schrägen Flug ein später Bussard übern Bug, wie ein Gedanke, ein Gesicht, als Maß des Tages, im letzten Licht, vom Drang geläutert und gestillt: Ein heimwärts schwebendes Gebild. Das Ziel von heut' ist sein und mein. Was morgen wird, soll morgen sein. |
- D'r Witma -
Em Hanne hot ma d's Weib v'rgraba
an Liachtmeß, iatz isch Barthelmää.
Iatz kasch da Kerl schier nemme haba,
es plogt'n fürchte d's Weiberweah.
Es richt se voll'r G'schaft d'r Hanne zom zwoeta Gang zom
Traualtor,
mit d's alta Grababaura Nanne, a Jompf'r
en de vierz'g'r Johr.
Er moet, r kriagt a saubr's Weible, doch ihre Häärla
send scho gro
ond fatzaleer isch ont'rm Leible ond
en de Haxa fehlt's r' oh.
Er packt von frisch sein Lebenskarra , so kendisch wia
d'r dömmschte Bua.
Wann oser Herrgott will an Narra,
nemmt er an Witma nor d'rzua.
- Loss net luck
-
Loss net luck, so hoißt's beim Schwoba,
got's oh manchmol hart off hart!
Ond an des, do tuat ma globa, es verlangt's
so os're Art.
Hosch d'r ebbas g'setzt en d's Köpfle
ond du merksch, dass richte isch,
nocht füahr's durch, ob's glei
manch's Tröpfle Schwoiß di koscht
bis'd ferte bisch.
Gugg net rüb'r, gugg net nüb'r,
gradaus gang nor off dei Ziel,
was em Weg liegt, schteig schea d'rübr,
was ma will, nocht got gar viel.
Nor koi Zittra, nor koi Banga, nor
net g'schtrauch'lt, nor net z'ruck!
Bleisch vielleicht amol wo hanga,
pack nor a, on loss net luck!
- Voarm G'richt -
D'r Tone hot da Schteffe scho gottsallmächte bluit.
Iatz schtoht'r vor'm Richter es weard
v'rhandelt heut!
D'r Schteffe redt als Kläger, er füahrt sei A'klag
schtramm
ond zählt dia Schläg vom
Tone recht sauber alle z'amm.
Ond es v'rnemmt d'r Richter da Täter allzobald
ond neba drann d'r Schreiber notiert
dean Sachv'rhalt.
Zuagschlaga hot d'r Tone, schtot fescht nocht z'letscht
am End.
Iatz frogt'n no d'r Richter: "Mit well'em
Instrument?"
Drauf stemmt d'r Tone d' Rechta ond schtreckt dia Lenk
en d' Seit.
"Herr Richter, lauter echta ond guata
Handarbeit!"
- Fasnacht -
Denk dr nix ond loß da Karra oifach rompla, wian'r mag.
Kloine ond oh groaße Narra hont
heut alle ihren Tag.
Ds gsetzte Wesa hangt en Franza, nor de O'firm ischt ma
gfähr.
D' Moire got als Hex zom Tanza ond
dr Moir als Kemichkehr'.
D' Maurersgreat g'hört zo de Feinre, bild se drauf
woiß Gott was ei'.
Aber heut gots als Zigeun're, heut
will's oifach schlampat sei'.-
Nor dia Alte hont koi Hudla, haltet Fasnacht mit Manier.
Ds Ahle plangts noch Schneckanudla
ond da Ahle noch am Bier.
Ei, warom, sia sollat's haba Fasnacht isch nor ds Johr's
amol!
Heut got alles na da Graba; drom sei's
oh de Alte wohl!
- Ein Tag -
So gots em Dörfle auf ond zua:
Vor Tags scho krähat d' Göckel.
Beim Poschtwirt gent em Stall koi
Ruah d'a'bondne kloine Möckel.
Dr Mesner schtot als easchter auf, d' Früah ischt
ehm nia vrdorba,
schnupft nüachtra scho da Kirchberg
nauf ond trappt en seine Schlorpa!
Er woiß, kaum ziagt'r ds Glöckle a', weards
d' Moire o scho packa.
En dear isch d' O'muaß na-wat-na,
dia ka am wengschta flacka.
Doch daur'ts nor meah a kurza Zeit ond alles schlupft
en d' Kloider;
des hoißt , halt von de Bauraleit,
älls andre schloft no weiter.
Iatz grauzat älls scho d' Stadeltöar, dia easchte
Türa scheprat,
d' Mischtkärra poltrat hen ond
hear ond d' Milchgschirroimer kläpprat.
Dr Gottles-Fritz isch gar wohlauf, er pfeift scho heit,
balmächte.
Was brengt dr Tag? - Ehm liegt's
net auf, er hofft of ds recht ond ds schlechte.
Wia'r später d' Milch zum Bänkle tragt, guat
aufglegt, ohne Sorga,
do trifft'r ds Kehrles Luis ond sagt:
"So Luisle, gota Morga."
Ond so vrwacht dr Bauratag ond schnauft en volle Züga.
Er wächst mim jeda Stondaschlag
ond weard koim onterliega.
Er wächst en d' Tiafne ond en d' Läng, mit Leba
ond mit Streba.
Ond alle Bilder, groaß ond greng,
teant Form ond Inhalt geba.
Oh heit isch so: Ma schafft em Feld ond frät se dra
em Ghoima.
Weit daußta isch dia groaßa
Welt - doch ds Dörfle isch drhoima.
A Wendle kommt von henta rei ond ziagt mit lange Zolga.
Ond überm Holz a Oahraweih ond
drüber Schäfleswolka...
Alltägle ganz ond gar nix Nuis, ond doch ka d's Bild
oin packa.
"Wia isch doch schöa", denkt ds
Kehrles Luis, ond tuat blos Ruaba hacka.
Wann's Pfeifa höart beim Wiesaspitz, muaß älls
a weng vrschnaufa.
Sia woiß, des isch dr Gottles
- Fritz, dear Mischt füahrt auf'n Haufa.-
,s muaß glückle sei, weam d's Stillsei gfallt,
mim Dörfle so vrschwestert.-
Grad d's Poschtwirts Möckel bröllat
halt, send a'gstellt eascht seit geschtert.-
D' Sonn macht se nom an'Weidlerberg, will stät da
Tag vrtraga.
Z'letscht weard dr Stärkschte
oh zom Zwerg, iatz losch no sechsa schlaga!
Ja noch-at-noch got ds Tägle drauf, ob gwonna, ob
vrloara.
Dr Mesner schnupft da Kirchberg nauf,
denn Betläutzeit isch woara.
Feirobad macht ma überall, dr Nacht brauchsch iatz
nix zwacka -
Nor d' Moire krautert no em Stall,
dia ka no lang net flacka.
Schöa hoile schleicht dr Gottles-Fritz daußt
hentr ds Kehrles Garta.
Iatz pfeift'r net dr Heidablitz -
er will auf ds Luisle warta.-
Beim Poschtwirt send no etle Gäscht, wo ds grüahweng
Stendle gniaßat
Ond wo em Tag sei Schur ond Lascht
a bißle übergiaßat.
Beim Poschtwirt isch ma geara do ond stärkt se mit
seim "Hella".
Doch bis en d'Stub nei höart ma
no d' a'bondne Möckel brölla.
Do sagt dr Wirt: "Noi, dia Schearei em Stall ond dia
Komöde!
Ma moit, es wär wahrhafte glei
dr Teifel loas ond lede!
De'scht wohr, daß de am Stallglück frä'scht,
doch Arbat macht's dr haufat.
Bis deane Krippel d' Dutt vrgwö'scht!
Bis dia vom Kübel saufat!"
Doch überm Dörfle schei't dr Mo' ond viele, viele
Steara.
Ond von de guate oir drvo', dear weard
em Dörfle g'höra.
Wear woiß, was soscht no aus ehm wur? Was tät
ehm weiterhelfa?-
Ond d' Nacht ruckt vor ond d' Kirchauhr,
dia schlagt iatz langsam zwölfa.
Koi Liacht brennt meah. Ds jed' Haus isch zua.- Helf Gott
vor allem Übel.-
Oh ds Poschtwirts Möckel gent
a Ruah; sia learnats bal vom Kübel.